Νοιώθω πως, τελικά, αξίζει. Αξίζει, που μπορώ να παρακάμπτω, ως ενεργός άνθρωπος,  τα προάστια, με την έννοια του περιθωρίου,δίχως να διαπραγματεύομαι ούτε στο ελάχιστο την πολύτιμη ελευθερία μου, που δεν κυλιέμαι από καναπέ σε καναπέ μ΄ ένα μήλο στο χέρι,αδιαφορώντας για τα θλιβερά τερτίπια του αιώνα μας, και που μπορώ ακόμη, να βλέπω τις φονικές ακτίνες του Ήλιου, και να τις ονομάζω, χρησιμοποιώντας θρασύτατη αισιοδοξία, ελπίδες.

Στον πραγματικό μου κόσμο, αλλά και στον ιντερνικό, γνωρίζω άτομα που έχουν την ευχέρεια να κινούνται μέσα σ΄ αυτή τη φόρμουλα και να αισθάνονται χρήσιμοι και δημιουργικοί κάθε λεπτό της μέρας. Οι άνθρωποι αυτοί, θεωρούν δεδομένο πως θα επαναστατήσουν εναντίον της αδικίας, της σωματικής και ψυχολογικής βίας, του ανεπίτρεπτου ρατσισμού κάθε μορφής και της απαράδεκτης παρακμής των αξιών  εκείνων που χαρακτηρίζουν την ανθρώπινη φύση.

Εκείνο που κυρίως συμβάλλει και παίζει καθοριστικό ρόλο στη συγκεκριμένη συμπεριφορά, το πιο σπουδαίο εργαλείο με το οποίο μας προίκισε η φύση, είναι το μυαλό.

Το μυαλό, σαν ταμείο εγγυοδοσίας, στηρίζει χιλιάδες μικρές και μεγάλες αποφάσεις μας, παρέχει κατόπιν   εγγυήσεις στο να γίνουν οι αποφάσεις αυτές, πράξεις, που θα δικαιώνουν το πέρασμα μας απ΄  αυτό τον  πλανήτη μέσα στον πεπερασμένο χρόνο που δικαιούμαστε.

Είναι ορθολογιστικά όλα αυτά, θα μπορούσε κάποιος να πει, αλλά όχι.  Παραπλανά η έννοια  "μυαλό"  που  παραπέμπει στη γενικότερη σημασία του όρου  "λογική",  γιατί ποιος θα επικροτούσε  ένα μυαλό με συγκροτημένες αποφάσεις όταν  απ΄ αυτές θ΄ απουσίαζε η βάση όλων των αξιών, η αγάπη; Πραγματικά ποια απόφαση και ποια πράξη θα ωφελούσε τον εαυτό μας,  αν απουσίαζε η αγάπη; Ποια απόφαση και ποια πράξη δική μας θα ωφελούσε τον συνάνθρωπο αν απουσίαζε το πραγματικό ενδιαφέρον  και η ουσιαστική  μας προσέγγιση στο πρόβλημα του;

Φτάνοντας στο δια ταύτα αγαπητές μου Διαδρομές, αντιλαμβάνεται κανείς πως μπορεί να αγαπάει τον εαυτό του και τον συνάνθρωπο, δίχως να είναι αναγκασμένος να κάνει εκπτώσεις στις αξίες του, πως ούτε ο επαναστατικός πίλος,  ούτε το καπέλο των Ιακωβίνων τον χρίζει επαναστάτη, γιατί δεν  είναι ανάγκη να καταφεύγει στο 1793 ή στο 1798  για να σηματοδοτήσει τα όρια του ή να παραδειγματιστεί από μια βρώμικη πτυχή της ιστορίας,  αλλά μπορεί να σταθεί στο 1821 και να κατανοήσει την εξέλιξη της επαναστατικής του φύσης μέσα από αξίες που τον κάνουν καλύτερο!

Τα σέβη μου...

Tags:

Hits: 220 | Περισσότερα...

«Μήτε νειν μήτε γράμματα επιστασθαι»,

(αρχαία παροιμία  επί των παντάπασιν αμαθών).

Πρώτη επιστολή προς πολύλιστους, πολύρρηνες, πολυλήιους,οιηματίες πολυκράτες, της αρπαγής και της δήωσης.

Αγαπητοί,

Όπως το βάδισμα σύμφωνα με τη φυσική, είναι ένα πέσιμο που διαρκώς προλαμβάνεται, ετσι και η ζωή, δεν είναι παρά θάνατος που συνεχώς αναβάλλεται.

Εξ αιτίας αυτής της αναβολής, υπήρξε ένας άνθρωπος αγαθός  αλλά με υποτυπώδη αγχίνοια, ο οποίος κάποτε, υπέπεσε σε αναμφήριστον απαιόλημα.

Κάθε πρωί ο αγαθός αυτός άνθρωπος συνήθιζε  να κάμνει τον περίπατο του σ΄ ένα δάσος που βρισκόταν κοντά στο σπίτι του. Εκει, κάθε πρωί, θαύμαζε  ένα υπέροχο δέντρο και συλλογιζόταν πώς θα μπορέσει να μεταφέρει αυτή την ομορφιά στη μέση του κήπου του.

Κάποτε, εξοπλισμένος με τ΄ απαραίτητα οδαία, έσκαψε γύρω από τον κορμό του δέντρου να βρει τις ρίζες του. Αλλα οι ρίζες ήταν σαν πλοκάμια τυλιγμένες σε βράχους μέσα στο χώμα που κατέληγαν ίσως στα έγκατα της γης.Ετσι, αφού είδε πως δεν θα καταφέρει να ξεριζώσει το δεντρο, πήρε το πριόνι και  πριόνισε  τον κορμό του σύρριζα. Έπειτα το έδεσε με χοντρά σκοινιά  και το έσυρε μέχρι τον κήπο του. Εκει, με κόπο και δυσκολία φύτεψε το δέντρο ανά χθόνα και στάθηκε κι αυτός, κι οι γείτονες, κι οι περαστικοί και θαύμαζαν. 

Αγαπητοί,

«Φιλολογία είναι λέξις, η οποία ευρίσκεται το πρώτον εις τον διάλογον  <Θεαίτητον> του Πλάτωνος («εγώ υπό φιλολογίας αγροικίζομαι»)  και σημαίνει εκεί την επιθυμία του συζητείν  επιστημονικά πράγματα. Συν τω χρόνω όμως προσέλαβεν η λέξις τεχνικήν όλωςσημασία. Σήμερον σημαίνει την επιστημονικην  ενασχολησιν με γλωσσικά κείμενα, από του έποψιν κατανοήσεως του κειμένου τούτου….

… Επιστήμη και επιστημονική έρευνα γεννάται το πρώτον  εν  Ιωνία κατά τον  6^ον π.Χ. αιώνα. Της φιλολογίας ρίζα  υπήρξεν η φιλοσοφική παρατηρησις της γλώσσης και των ετυμολογιών της, ήτις παρατηρησις δια των σοφιστών  (ιδία τουΠρωταγορου),  προήχθει εις τον σχηματισμον  γραμματικών   εννοιών…»

(εγκυκλοπαιδικον  λεξικον  ΗΛΙΟΣ,  τόμος 18^ος , τεύχος 6^ον , σελ. 241).

Πρώτο μέλημα λοιπόν  όλης της φιλολογίας είναι η γλώσσα. Ο φιλόλογος θα μπορέσει να παραβάλει και να εννοήσει βαθύτερα την γλώσσα, και η φιλολογία θα εξελεγχθεί σε φιλογλωσσική  μάθηση και συγκριτική γλωσσολογία,  η οποία εξετάζει την έννοια της γλώσσας καθώς και τα χαρακτηριστικά φωνητικά και σημασιολογικά φαινόμενα των γλωσσών.

Ευνόητο είναι ότι μόνο οι γλώσσες εξεταζόμενες παρέχουν την ικανοποιητική εργασία, εκείνων των εθνών που ανέδειξαν μνημειώδη φιλολογικά  έργα τα οποία κατέλυσαν το χρόνο και  είναι προορισμένα να ζήσουν διαρκώς στον κόσμο.

Όταν οι Έλληνες κατά τον 6^ον προ Χριστού αιώνα θέλησαν να σχηματίσουν την ιδέα της επιστήμης, στράφηκαν εν πρώτοις προς τη γλώσσα, την αρχή της και την ουσία της, για να βοηθήσουν τη φιλολογία.  Άρχισαν να διακρίνουν τα μέρη του λόγου και να αναδιφούν την ετυμολογία της.

Έπειτα ο Αριστοτέλης άρχισε να συναθροίζει και να τακτοποιεί όλη την ιστορική και κυρίως την λογοτεχνική παράδοση και κληροδότησε  την εργασία αυτή προς συνέχιση στη σχολή του. Ακολούθησαν οι Στωικοί και κατόπιν οι Αλεξανδρινοί και κατά τους δυο τελευταίους αιώνες  π. Χ.  κατεβλήθη τεράστια εργασία προς τον σκοπό  αυτό και το μικρό συνοπτικό  έργο «τέχνη γραμματική»   Διονυσίου του Θρακός έγινε η βάση σ΄ ολες τις γραμματικές των γλωσσών της δύσης.

«… και αργότερον, μόνον δια της σπουδής της ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΗΣ,  έλαβεν η φιλολογία τον χαρακτήρα επιστήμης» !!!

Αγαπητοί.

Στη Νεφελοκοκκυγία, (πόλις  παρά  τω  Αριστοφάνει  πεπλασμένη  εις  τον  αέρα  ούσα),  ο αγαθός άνθρωπος, οι γείτονες και οι περαστικοί, έπαψαν να θαυμάζουν το δεντρο. Διότι συνέβη το αναπόφευκτον.  Πρώτα κιτρίνισαν τα φύλλα, έπειτα ξεράθηκαν τα κλαδιά και κατόπιν σάπισε ο κορμός.

Ο αβέλτερος άνθρωπος ξαναπήγε στο δασός και έριξε μια ματιά στη ρίζα του δέντρου που με τόση απερισκεψία πριόνισε.  Είδε τότε με χαρά πως η ρίζα «πέταξε»  ένα πράσινο κοτσανάκι με ένα μικρό φυλλαράκι και σκέφτηκε πως: «όλα τα ζωντανά πράγματα,  έχουν ρίζες για να παραμείνουν ζωντανά».

Προς νηκερδείς, οθνείους, ογκυλλόμενους, μόθωνες.

Αν την παραπάνω ιστορία την λαμβάνει το άνοπτο μυαλό σας ως κωμωδία ανασεσυρμένην και πλημμελή,  έχω το εξής ερώτημα για εσάς:

«Ζει η βασίλισσα των γλωσσών,  Ελληνική γλώσσα;

Αν όχι, ποιων οι Ημέρες καιτα Έργα,  ευθύνονται γι΄ αυτό»;

 ΚΑΡΑΜΑΝΛΗ ΗΡΩ

Tags:

Hits: 214 | Περισσότερα...

Tags:

Hits: 211 | Περισσότερα...

Μόλις έφυγες κι άρχισες κιόλα να μου λείπεις.
Συνοδοιπόρος της αρχαίας μου ζωής,
Με μελτέμια φερμένα απ΄ τη Φολέγανδρο, και θαλασσοταραχές της Μήλου,
Με απαλούς αέρηδες να έχουν γεύση δαμάσκηνου και μυρωδιές αρμύρας
Από το πάφλασμα που αφήνουν οι αφροί πάνω στην άμμο των Ιώνων,
Κι ακόμα να συνηθίσω την ακριβόωρη απουσία σου.

Ξαπλώνω πάνω στο σεντόνι με τα παραδομένα σχήματα του έρωτα
Κι ακούω τις χίλιες λέξεις που δεν πρόλαβαν να φτάσουν στα χείλη σου.
Μπερδεύω τα χρώματα που στάθηκαν στα μάτια σου
- το βυσσινί του ονείρου, το μωβ της παράλειψης, το μπλε των ταξειδιών -
τρέμω στη σκέψη μη και δεν έρθεις και μείνω μόνη με το μαύρο της απόγνωσης.
Λαξεύω το βράχο του απέλπιδου να φτειάξω μια ελπίδα ν΄ αγγίζει το άπειρο.
Ορκίζω στους Ταξιάρχες τη δειλή εμπιστοσύνη μου για να μη με προδώσει.
Τάζω στην Παναγιά της Τήνου, μύρο απ΄ τα Ιεροσόλυμα, και δάκρυα δεμένα κόμπους

Tags:

Hits: 198 | Περισσότερα...