Σήμερα, αρχές ακόμη Ιούνη, του 2010, διαβάζω για το σχέδιο Διαύγεια- Δημόσιες Δαπάνες στο Διαδίκτυο. Το σχέδιο «Διαύγεια» βάζει μπροστά το υπουργείο Εσωτερικών, προκειμένου να μειωθούν οι ατασθαλίες και η διαφθορά του κρατικού μηχανισμού.

Εξανίσταμαι, νιώθω πως θυμώνω πολύ στην είδηση αυτή. Ε μαααα... όλο βοή κι αντάρα. Βγάζουν τα σκάνδαλα στον αέρα και καλά, κάνουνε ντόρο και την πληρώνουμε εμείς τη νύφη μονίμως. Αν είναι να πιάνουνε τη διαφθορά και να την πληρώνουμε εμείς, καλύτερα να μην την πιάνουνε!.

Θυμάμαι ότι στα 6 ή 7 μου χρόνια, είχα έναν κουμπαρά σαν σπιτάκι από λαμαρίνα -με έντονα κόκκινα κυρίως χρώματα. Τον είχα γεμίσει από νομίσματα μεγάλης αξίας, που ήταν συμβολικά δωράκια μου από παππού, θείους, θείες. Χαιρόμουν πολύ γι' αυτό το, πολύ σημαντικό μου απόκτημα, γιατί στις αρχές των 70's,  20δραχμα και νομίσματα των τριάντα δραχμών και με την ασημένια κεφαλή του Φαληρέως, δύσκολα  το αποκτούσε ή το έβλεπε ένα παιδί της ηλικίας μου, όσο αξιαγάπητο και να 'ταν.

Η χαρά μου ήταν μεγάλη για την αγάπη που λάβαινα απλόχερα από τους οικείους μου ανθρώπους. Βλέπετε, ήμουν παιδί ολιγόφαγο, αρκετά φιλάσθενο και δεν μ συγκινούσαν διόλου οι καραμέλες, τα ζαχαρωτά και η σοκολάτα ΙΟΝ αμυγδάλου. Αντίθετα, ξεχνιόμουν ώρες ατέλειωτες με τα βιβλία του Βερν και αδημονούσα κάθε πρωί ν' ακούω στο μικρό τρανζιστοράκι μας την εκπομπή «Καλημέρα παιδάκια», της θείας Λένας.

Α λ λ ά, μαζί με όλα αυτά, εκείνο τον χρόνο ονειρευόμουν συνάμα τη γιορτή των Χριστουγέννων. Γιατί, τούτα τα Χριστούγεννα σχεδίαζα  ν' αγοράσω και να χαρίσω στον εαυτό μου, βιβλία, τετράδια, χρωματιστά μολύβια μ' αυτά τα χρήματα. Σήκωνα με δυσκολία και δέος μαζί, το πολύτιμο βάρος του κουμπαρά μου, κρατώντας τον σφιχτά στην αγκαλιά μου.

Έβλεπα τα χαμογελαστά πρόσωπα του παππού Καρυοφίλη, του θείου Δημητρού, της Θοδώρας και του παππού Σταύρου απ' το χωριό. Νοερά, συνεσταλμένα τους χάριζα κι εγώ με τη σειρά μου ένα ζεστό χαμόγελο. Μ' αυτούς συνωμοτούσα μυστικά και με τρυφερούς κοινούς μας κώδικες, ποια πράγματα θ' αποκτούσα σε λίγο καιρό.

Όμως, εν αγνοία μου και μ πλήρη ΔΙΑΥΓΕΙΑ, ο πατέρας μου παραβίασε όνειρα, συναισθήματα και κουμπαρά μου, κάνοντας αόρατο χρήματα και κουμπαρά μαζί. Κάτι πήγε να πει τάχα η μαμά μου, όμως γεμάτος τρυφερότητα τής βγήκε ο καβγά της με τον πατέρα μου  και χλιαρό το παρηγορητικό της χάδι προς εμένα. Άλλωστε, σαν οικογένεια είχαμε άλλες ανάγκες και πιο βασικές προτεραιότητες. Εγώ μπορούσα να περιμένω, να καταλάβω -έτσι μου τόνισαν και οι δυο τους, με πλήρη ομοφωνία και διαύγεια.

Όλα αυτά που θυμήθηκα ανήκουν σε άλλες εποχές, άλλες συνήθειες, τα παιδιά θεωρούνταν κτήματα ων γονιών και  ό,τι είχαν αυτά ανήκε αυτομάτως στην οικογένεια. Παρά ταύτα, εγώ από τότε από τότε αποφεύγω, μένω μακριά από κάθε τέτοιου είδους 'πολιτικά ορθή'  δ ι α ύ γ ε ι α  και νομίζω πως  καλά λένε, πως το ψάρι βρομάει απ' το κεφάλι, Κι αν δεχτούμε ότι η οικογένεια είναι το πρώτο κύτταρο / φωλιά κυψέλης κοινωνίας και πολιτικής, τότε ο νοών νοείτο

Βέβαια, τότε οι γονείς μου 'έβαλαν χέρι' στον μικρό θησαυρό μου, επικράτησε ο νόμος της σιωπής κι εγώ, ως μικρό παιδί, ήμουν ανίκανη να αντιδράσω Όμως, έχουν αλλάξει οι καροί και τα πέρινα χρόνια, που ήθελαν βουβά και 'κοιμισμένα' τα παιδιά. Έτσι, σήμερα θα κοπούν τα χέρια όσων ανοίγουν ξένους κουμπαράδες!

                                                       Χρυσούλα Βακιρτζή.