Ο σύλλογος Διαδρομές αποτελεί μια προσπάθεια ορισμένων πολιτών της
Καβάλας, να δημιουργήσουν ένα φορέα διερεύνησης και προβολής του
πολύπλοκου και ταχέως μεταβαλλόμενου σύγχρονου Πολιτισμού. Να
ανακαλύψουν, να αναδείξουν, και να προτείνουν στους συμπολίτες τους,
λιγότερο ή περισσότερο γνωστά έργα, δημιουργούς και πολιτιστικές πτυχές
του καιρού μας...
| Ποιήματα |
ΠΟΣΟΣΤΟ ΕΥΘΥΝΗΣ, 1974.ΑΝΑΜΕΤΡΗΣΗΌταν πήγαινα, ήξεραΌτι απ’ αυτή την πάλη θα ‘μαι ο χαμένος. Κι όμως στολίστηκα όπως άξιζε και βγήκα Μη πείτε δα πως γι’ άνισο αγώνα φρόντισα. Λοιπόν, όταν πήγαινα, ήξερα. Απόψε επέστρεψα με τις λιγότερες απώλειες. Είναι κι αυτό μια νίκη, πείτε Αν έτσι αλλάζει κάτι για σας Που ζυγαριά η ζωή σας κακομοιριασμένη. Λοιπόν, απόψε επέστρεψα. Μ’ αφού καλά γνωρίζω, πώς ήττα και νίκη Γειτονεύουν γι’ αυτόν που θαρραλέος βγαίνει Όποια απόφαση κι όποιος θρήνος Σε σας δούλοι και μεθοκόποι θα πω: Έχω τη δύναμη, φορές ακόμα, το ίδιο Όμορφος κι ωραίος να πάγω ξανά. ΑΠΟΚΟΤΙΑΟι φίλοι μου όλοι φύγανΟι περισσότεροι χωρίς μια δικαιολογία Έτσι για τους τύπους τουλάχιστον. Τίποτα. Η πόλη που κάποτε ύμνησα θα μ’ αρνηθεί σε λίγο Το βλέπω που μ’ εγκαταλείπει Βέβαια, λίγο πιο διακριτικά Αλλά το ίδιο σταθερά. Μ’ αποξενώνει Το σπίτι μου-και πως μπορούσε να γίνει αλλιώς-μ’ αποκήρυξε Ακολουθεί το ρεύμα. Και μ’ όλα αυτά και τόσα άλλα Αθεράπευτα πιστός εγώ -μπορεί κι αποκοτιά μου- Δέκα φορές γκρεμίζω τους Ναούς μου Για να τους χτίσω, δέκα φορές. ΔΙΑΜΠΕΡΕΣ, 1976ΠΟΛΙΤΕΙΑΚάθε που ανοίγω το παράθυροβλέπω την πολιτεία μου γυμνή μοιχαλίδα, καθισμένη στα γόνατα μ’ ανοιγμένα τα σκέλια να χώνει τα δάχτυλα στην άμμο ν’ ανοίγει αυλάκι απόσκεπο για να κυλήσει το Αιγαίο στην κοίτη του. Βλέπω τις φλέβες της Με τους ορόφους της τρέλας να ψηλώνουν το λίχνο στόμα της, πόρτα ανοιγμένη στο πρόσωπο του δημαρχείου πλακόστρωτες πληγές ομπυασμένες οι κυριακάτικες πλατείες και εξέδρες με τα δημόσια ουρητήρια από κάτω μόνιμο στέκι ανώμαλων συφιλιδικών και χαφιέδων κι αγάλματα ηρώων ή της νίκης ν’ αδολεσχούν οι αρχές κάθε επέτειο μ’ εκείνον τον Άγνωστο, που βολεύτηκε τ’ ανάσκελα, στην ερμαφρόδιτη ανδρεία του. Έτσι, πανάρχαια πόρνη σκύβω και σε μαζεύω κάθε βράδυ από δρόμους σκονισμένους και μισόφωτα σου βγάζω τις μπογιές και τα φτειασίδια τα ψεύτικα στολίδια και τα λέπια και σε κοιμίζω δίπλα στο σπέρμα μου που βιάζεται κι αυτό να το συλλάβεις για να μπορέσει αύριο να σ’ αγαπήσει περισσότερο. ΚΑΤΑΣΤΑΣΗΙΕίναι η ώρα που κλείνουντα μηχανουργεία, οι τόρνοι και τα χυτήρια και σχολάνε οι μελαχρινοί άγγελοι με πλυμένα τα φτερά τους με σκόνη απορρυπαντική και μια μουτζούρα στον δεξιό αγκώνα, που τους ξέφυγε απόψε και σηματοδοτεί. Ανάβουν οι μακριές γραμμές του νέον και πεταρίζουν τα στήθια των κοριτσιών που μοσχοβολάν χρυσάνθεμο και πόθο. Τρίζει το ξύλινο πρεβάζι και το πεζούλι με τον ασβέστη καθώς το δρασκελάν και βγαίνουν μ’ ένα κρυμμένο μονόγραμμα στη σφιγμένη χούφτα. ΥΠΝΟΣ ΜΕΣΗΜΒΡΙΑΣ, 19851.του Κοσμά ΧαρπαντίδηΑν είναι να βγω στους δρόμους θα ‘ναι Σαββάτο βράδυ. Θα λούσω τα μαλλιά μου και θα ‘ναι ξαστεριά τι μεγάλη άρκτος, τι μικρή τι κβάζαρ και τι πούλσαρ στο στερέωμα. Κι ακόμα αρχή καλοκαιριού εκεί που τα ποτάμια λιγοστεύουν κι οι πέτρες σταματούν τη στρογγυλή τους κατρακύλα. 2.Ποιος ξέρειπόσα άστρα μεγάλα πόσοι σκονισμένοι άγγελοι οδεύουν να φτάσουν στη γη μας. 3.Έκανα το σπίτι άνω κάτωκάθε γωνιά και πιθανή κρυψώνα μήπως σε βρω εφτά μ’ οχτώ που σφάζονται τα χρώματα καθώς γλιστρούν εντός μου όπως το γράμμα που σπρώχνει ο ταχυδρόμος κάτω απ’ την πόρτα μας στην απουσία μας ή στη σιωπή μας. 4.ΙΙΣτους ήχους των μαλλιών σου εμφωλεύω κάθε που ακούω τριγμούς και θόρυβους υπόκωφους. Ραγίζω Στο είπα πως είμαι στρογγυλός σα μια ξύλινη υδρόγειο. Στο είπα πως είμαι ρόινος και επικηρυγμένος.
|
