Μόλις έφυγες κι άρχισες κιόλα να μου λείπεις.
Συνοδοιπόρος της αρχαίας μου ζωής,
Με μελτέμια φερμένα απ΄ τη Φολέγανδρο, και θαλασσοταραχές της Μήλου,
Με απαλούς αέρηδες να έχουν γεύση δαμάσκηνου και μυρωδιές αρμύρας
Από το πάφλασμα που αφήνουν οι αφροί πάνω στην άμμο των Ιώνων,
Κι ακόμα να συνηθίσω την ακριβόωρη απουσία σου.

Ξαπλώνω πάνω στο σεντόνι με τα παραδομένα σχήματα του έρωτα
Κι ακούω τις χίλιες λέξεις που δεν πρόλαβαν να φτάσουν στα χείλη σου.
Μπερδεύω τα χρώματα που στάθηκαν στα μάτια σου
- το βυσσινί του ονείρου, το μωβ της παράλειψης, το μπλε των ταξειδιών -
τρέμω στη σκέψη μη και δεν έρθεις και μείνω μόνη με το μαύρο της απόγνωσης.
Λαξεύω το βράχο του απέλπιδου να φτειάξω μια ελπίδα ν΄ αγγίζει το άπειρο.
Ορκίζω στους Ταξιάρχες τη δειλή εμπιστοσύνη μου για να μη με προδώσει.
Τάζω στην Παναγιά της Τήνου, μύρο απ΄ τα Ιεροσόλυμα, και δάκρυα δεμένα κόμπους

σε άγιο σκοινί ενός αφίλητου Άγγελου της προσμονής.
Άλλοτε, αναστενάρης σ΄ έκσταση, κι άλλοτε, χάλκινη βροχή, ο ύπνος μου,
Παραπατάει στη στέγη και πέφτει στα παράθυρα ουρλιάζοντας.
Κι άλλοτε, μέσα σ΄ εκκωφαντική σιωπή, κλαίει βουβά,
πάνω στο στήθος της ανάμνησης ζητώντας έλεος.
«Ήρθα! Τι έκανες όσο έλλειπα;»
«Τίποτα… Κοιμόμουν και με ξύπνησε η βροχή».
Τίποτα. Μονάχα… πέθανα κι αναστήθηκα ακριβέ μου!