Ο σύλλογος Διαδρομές αποτελεί μια προσπάθεια ορισμένων πολιτών της
Καβάλας, να δημιουργήσουν ένα φορέα διερεύνησης και προβολής του
πολύπλοκου και ταχέως μεταβαλλόμενου σύγχρονου Πολιτισμού. Να
ανακαλύψουν, να αναδείξουν, και να προτείνουν στους συμπολίτες τους,
λιγότερο ή περισσότερο γνωστά έργα, δημιουργούς και πολιτιστικές πτυχές
του καιρού μας...
| Απόσπασμα από το μυθιστόρημα, Αναστρέψιμα υλικά. |
|
1 Το ατύχημα θα είχε αποφευχθεί εάν δεν υπήρχε το
εμπόδιο στον δρόμο ή εάν η ταχύτητα ήταν μικρότερη. Ο συνδυασμός των
δύο έκανε την μηχανή να σηκωθεί για λίγο από το έδαφος, να πετάξει σαν
αφηνιασμένο άλογο τον αναβάτη από την σέλα και να σέρνει τα σίδερα της
στην άσφαλτο με ένα εφιαλτικό τσίριγμα και μουγκρητό πληγωμένου ζώου. Ο Άλκης σύρθηκε αρχικά κοντά της, μετά
απομακρύνθηκε λίγο αριστερά, στριφογυρίζοντας και χτυπώντας το κορμί
του στο δρόμο, στο κέντρο ενός μαύρου κόσμου που έφερνε γρήγορους
κύκλους, μέχρι η τριβή να νικήσει τους υπόλοιπους νόμους της φυσικής
και να τον σταματήσει ανάσκελα, σε στάση αλλόκοτη και με τα χέρια
ανοιχτά. Έμεινε να κοιτά έναν απαθή ουρανό, με λίγα αστέρια που
ξεπρόβαλλαν μέσα από το άνοιγμα του σύννεφου που είχε φέρει την απαλή
βροχή. Δεν αισθανόταν πόνο και σκέφτηκε ότι θα ζήσει. Λίγο μετά το
σκοτάδι τον σκέπασε απαλά σαν βαμβακερή κουβέρτα. Η μηχανή πέρα, είχε
σταματήσει να τον μοιρολογά. 2 Στη ζωή κάποιων ανθρώπων υπάρχει μία και μοναδική στιγμή, που είναι αρκετή για να αλλάξει την ροή της τελεσίδικα. Η στιγμή αυτή ήρθε για την Κατερίνα με το χτύπημα του τηλεφώνου, περασμένες δύο μετά τα μεσάνυχτα. Η απαλή μουσική σύνθεση που είχε επιλέξει για σήμα της συσκευής, δεν ξεγέλασε την καρδιά της, που ξαφνιασμένη από το απότομο ξύπνημα είχε αρχίσει να χτυπά έντονα. Ούτε ησύχασε το μυαλό της από μαύρες, όπως και η ώρα, άκρως λογικές όμως σκέψεις. Στην προγραμματισμένη της ζωή, μεταμεσονύκτιο τηλεφώνημα σήμαινε λάθος κλήση, φάρσα ή κακά νέα. Η τεχνολογία δεν άφηνε πλέον πολλά περιθώρια για λάθος κλήσεις. Έτσι, ασυνείδητα ευχήθηκε να πρόκειται για φάρσα κάποιου ενοχλητικού, πράγμα που είχε να της συμβεί από τον καιρό που σπούδαζε ως συντηρήτρια έργων τέχνης. Σήκωσε το ακουστικό με τρεμάμενα χέρια. «Ορίστε», είπε ανήσυχα. Δεν ήταν λάθος κλήση. «Ναι, εγώ είμαι», είπε με αγωνία. Η γυναικεία φωνή από την άλλη μεριά ήταν διακριτική, σύντομη και χωρίς απαντήσεις στα πως, που, πότε και γιατί, που μετά το πρώτο σοκ, η Κατερίνα ρωτούσε απεγνωσμένα, με φωνή να κόβεται φέτες από το κλάμα, ανήμπορη να αφήσει το ακουστικό και να ευχηθεί αυτό που ζει να είναι ένα κακό όνειρο από το οποίο θα την λυτρώσει το πρωινό φως. Μετά, σαν να συνειδητοποίησε απότομα τι είχε συμβεί, τινάχτηκε όρθια, ντύθηκε με βιασύνη αλαφιασμένου, πετώντας τις κρεμάστρες των ρούχων στο πάτωμα και όρμησε στην έξοδο. Κατέβηκε για πρώτη φορά με τα πόδια της τους τέσσερις ορόφους, αισθανόμενη ότι η καθυστέρηση των λίγων δευτερολέπτων για την άνοδο του ανελκυστήρα, θα ήταν εφιαλτικά ανυπόφορη. Ο χειρουργός Αλέξανδρος Πανταζίδης χτυπούσε ένα καφέ μολύβι στο γραφείο καθώς προσπαθούσε να εξηγήσει την κατάσταση. «Δυστυχώς, τα πράγματα για τον αδερφό σας είναι δύσκολα», είπε. «Και το ότι αναπνέει είναι θαύμα. Εάν δεν υπήρχαν οι σύγχρονες μέθοδοι της ιατρικής, όχι πολύ, πέντε χρόνια μόλις πριν, θα είχαμε χάσει τη μάχη μέσα σε μια ώρα». Η Κατερίνα καθόταν με το κεφάλι στηριγμένο στα δυο της χέρια, θαρρείς και η απελπισία το έκανε πολύ βαρύ για να σταθεί από μόνο του. Δεν είπε λέξη, πράγμα που έδωσε στον γιατρό το σήμα για να συνεχίσει. «Δυστυχώς δεσποινίς Παμίση, ο αδερφός σας δεν ανέκτησε ακόμα τις αισθήσεις του και πολύ φοβάμαι ότι πιθανόν να μην τις ανακτήσει ποτέ. Οι χειρουργικές επεμβάσεις θα βοηθούσαν με εντυπωσιακό τρόπο το ορθοπεδικό τμήμα των τραυμάτων, όσον αφορά δηλαδή τα κατάγματα στα άκρα, στα πλευρά, ακόμα και στην παραμόρφωση του προσώπου, αλλά το χτύπημα στον εγκέφαλο είναι πολύ σοβαρό». Το επίθετο της Κατερίνας ήταν Παρίση, αλλά δεν ενδιαφέρθηκε να διορθώσει τον γιατρό. Η χειρουργική επέμβαση στον εγκέφαλο που κράτησε ώρες, δικαιολογούσε τη κούραση του Πανταζίδη, που συνέχισε σαν από τικ να χτυπά το μολύβι στο γραφείο. «Ο αδερφός σας βρίσκεται σε κώμα στην εντατική....» «Όταν λέτε ότι μπορεί να μην συνέλθει ποτέ, εννοείτε ότι θα παραμένει σε κώμα;». Η απότομη διακοπή τον έκανε να σταματήσει την ασυναίσθητη κίνηση του μολυβιού. Ο Αλέξανδρος ήταν σχετικά νέος γιατρός, γύρω στα τριάντα οκτώ και παρά το σύνηθες των περιστατικών, το ασυνήθιστο του χαρακτήρα του προστάτευε μέχρι στιγμής τις ευαισθησίες του από την άμβλυνση των γωνιών τους. Σαν καλύτερες στιγμές στο επάγγελμά του αξιολογούσε αυτές που μπορούσε να ανακοινώσει στους συγγενείς ότι ο άνθρωπός τους έχει σωθεί, και σαν χειρότερες, αυτές που ήταν υποχρεωμένος να παραδεχθεί ότι δεν υπάρχουν ελπίδες. Ευχόταν να μπορούσε κατά κάποιο τρόπο να απαλλαγεί από τις στιγμές αυτές, όταν με σκυμμένο κεφάλι και νευρικότητα στις κινήσεις, ένιωθε να του φορτώνεται όλο το βάρος της μοίρας των ανθρώπων και μια δυστυχία στην οποία δεν κατέστη δυνατό να τους βοηθήσει. Όχι ότι κανείς ποτέ τού φόρτωσε φταίξιμο. Η επιστημονική του φήμη ήταν άριστη και οι συγγενείς καταλάβαιναν ότι δεν μπορούσε να γίνει τίποτα που να μην έγινε. Αλλά το απελπισμένο ύφος τους προς τον μόνο άνθρωπο από τον οποίο μπορούσαν να αντλήσουν ελπίδα και το βουβό ή γοερό κλάμα που ακολουθούσε την παραδοχή του τέλους, τον συνόδευαν και πέραν των ορίων του εργάσιμου χρόνου και της κλινικής. «Δυστυχώς, δεσποινίς Παμίση, οι πιθανότητες να επιζήσει ο αδερφός σας είναι ελάχιστες. Λιγότερο από πέντε τοις εκατό». Το είπε σαν να είχε μαζέψει ξαφνικά όλη την αποφασιστικότητά του, αλλά μόλις τελείωσε τη φράση του αισθάνθηκε σαν να ήταν γυμνός. «Πέντε τοις εκατό!», σαν να κάγχασε η Κατερίνα με το ύφος ανθρώπου που τον αδικούν. Κοίταξε κάτι πίσω από τον Πανταζίδη και ξανάπε θλιμμένα σαν αυτή τη φορά να το έλεγε στον εαυτό της. «Πέντε τοις εκατό!» Ο Πανταζίδης ήταν συνηθισμένος να αντιμετωπίζει κυρίως γονείς ή ανθρώπους κάποιας ηλικίας. Η όμορφη κοπέλα των είκοσι οκτώ χρόνων, που με βουρκωμένα μάτια καθόταν απέναντί του, έκανε την θέση του ακόμα πιο δύσκολη. «Καταλαβαίνω πως αισθάνεστε δεσποινίς Παμίση», ξεκίνησε να λέει από αμηχανία και όταν αντελήφθη ότι δεν ήξερε πως να συνεχίσει, πρόσθεσε για να τα μπαλώσει. «Ξέρετε, έχω και εγώ μεγαλύτερο αδερφό που τον αγαπώ πολύ και έτσι καταλαβαίνω πως αισθάνεστε», επανέλαβε. Παρόλο το πλάκωμα που αισθανόταν στο στήθος, η Κατερίνα συμπεριφερόταν αρκετά νηφάλια μετά τις πρώτες ώρες που τις είχε περάσει σε κατάσταση, συγκρατημένης με το ζόρι, υστερίας. Ο Πανταζίδης το ήξερε, όπως ήξερε πολύ καλά, ότι η κατάσταση αυτή είναι εύκολο να επανέλθει. «Ο Άλκης είναι τέσσερα χρόνια μικρότερος από εμένα και το επίθετό μας είναι Παρίση. Α, ναι, Άλκης είναι το όνομα του αδερφού μου», του είπε επικριτικά. Ο Πανταζίδης κοκκίνισε ολόκληρος και γύρισε στο εξώφυλλο τον φάκελο που είχε μπροστά του. Η αμηχανία του έφτασε μέχρι τον προθάλαμο του ζενίθ. «Ναι, σωστά, καταλαβαίνω», είπε σαν παιδί που προσπαθεί να δικαιολογηθεί «Βλέπετε δίνω περισσότερη προσοχή στο ουσιώδες μέρος της δουλειάς μου», συμπλήρωσε για να διαλύσει κάθε ίχνος πιθανής υποψίας για αμέλεια ή αδιαφορία. «Συγνώμη», επανέφερε στο φυσιολογικό το ύφος της η Κατερίνα, αναγνωρίζοντας το άδικο της επιθετικής της συμπεριφοράς, που όμως καθ’ ολοκληρία δικαιολογούσε η κατάστασή της. «Μήπως κάποια άλλη κλινική σε κάποια άλλη χώρα.......» Την κουβέντα αυτή που ήταν κατάλοιπο μιας παλαιότερης εποχής, ο Πανταζίδης την είχε ακούσει πολλές φορές. Κούνησε το κεφάλι του στεναχωρημένα. «Δυστυχώς» είπε, και η Κατερίνα απόρησε πως μέσα στην σύγχυσή της, είχε καταφέρει να μετρήσει τα τέσσερα «δυστυχώς» της κουβέντας τους. «Δυστυχώς» είπε για πέμπτη φορά, «ξέρετε», συνέχισε προσπαθώντας να αποφύγει την αποσύνδεση της φράσης του, «ίσως μέχρι το πρωί.....» Δεν συνέχισε αλλά η Κατερίνα κατάλαβε. Σηκώθηκε σαν να απαλλάχτηκε από το βάρος μιας αόρατης πίεσης, που τόση ώρα προσπαθούσε να την συνθλίψει. «Θέλω να τον δω», είπε αποφασιστικά. «Ναι», είπε ξαφνιασμένος ο Πανταζίδης, «ξέρετε», - το «ξέρετε» παρατήρησε η Κατερίνα, πήγαινε να ξεπεράσει σε συχνότητα το «δυστυχώς» - «ξέρετε», ξανάπε, «είναι στην εντατική και μπορείτε να τον δείτε μόνο από το παραθυράκι, οι επισκέψεις απαγορεύονται». Ο τρόπος που η Κατερίνα ξεκίνησε για την πόρτα, δεν καθιστούσε σαφές εάν αποδεχόταν την απαγόρευση ή εάν κατέβαινε αποφασισμένη για να την αγνοήσει. Ο Πανταζίδης πέταξε το ιδρωμένο από τα χέρια του μολύβι και την ακολούθησε.
|
