Daphis ego in silvis,
 hinc usque ad sidera notus…

Ήταν ωστόσο ευχάριστος ο περίπατος
πλάι στα σκορπισμένα μέλη
στόχων που άθελα σβηστήκαν.
Με μουσική συνοδεία κάπως διακριτική
η πορεία δεν μπορούσε παρά
να κομπιάσει.
Σχεδόν ανεπαίσθητα
το τραγούδι του δρόμου που λέγαμε
βούλιαξε, ψίθυρος – ρομαντικό στ’ αλήθεια
κι ευχάριστο στοιχείο – κι όσο
κυλούσαν τα λεπτά
προς το τέλος προς πορείας
ψίθυρος – βρυχηθμός
ψίθυρος – ουρανός
πνίγοντας άρθρα
και οι λέξεις
βρόγχος στυγνός
με όπλα μες τα σύννεφα
κι έπειτα μ’ αίμα και σπέρμα νεκρό
με χώμα βρώμικο, λάσπη, λάσπη
σε κορμιά και καρδιές
κι ύστερα φόβος και σιωπή.

Η δική μου αλήθεια βρίσκεται κάπου στα έγκατα. Το χωράφι μου σε αυτόν τον κόσμο είναι 35 τετραγωνικά και τίποτα παραπάνω. Δε ζητώ παραπάνω, δεν αντέχω. Σε αυτό το δικό μου βασίλειο, η δική μου αλήθεια, η βασίλισσά μου, η ερωμένη μου,  η μάνα μου, η αδελφή μου, η φίλη μου, η ουσία μου, το ψέμα μου, ο φόβος μου, το είναι μου, το πέρα από  εμένα πέρα, το αδιέξοδο κι η παραζάλη, η εξάρτηση κι η ανεξαρτησία, ο όλεθρος και η σωτηρία, το άπειρο και το πεπερασμένο, αγγίζουν κάτι από το θείο. Λυπάμαι και χαίρομαι, ακούω και σιωπώ, αισθάνομαι και κρύβομαι, αυταπατώμαι. Γιατί νομίζεις πως αντέχεις παραπάνω από το βάρος που η εποχή σου αντέχει; Ίσως… κι όμως, όλα φτηνά και ανούσια μπροστά στην υπέρτερη αλήθεια μιας φωνής. Τότε, βλέπεις, όλα εδώ, τίποτα μακριά, τίποτα επέκεινα, τίποτε άϋλο, βλέπεις, και ενθουσιάζεσαι, και αυταπατάσαι και αδειάζεις –