Η δική μου αλήθεια βρίσκεται κάπου στα έγκατα. Το χωράφι μου σε αυτόν τον κόσμο είναι 35 τετραγωνικά και τίποτα παραπάνω. Δε ζητώ παραπάνω, δεν αντέχω. Σε αυτό το δικό μου βασίλειο, η δική μου αλήθεια, η βασίλισσά μου, η ερωμένη μου,  η μάνα μου, η αδελφή μου, η φίλη μου, η ουσία μου, το ψέμα μου, ο φόβος μου, το είναι μου, το πέρα από  εμένα πέρα, το αδιέξοδο κι η παραζάλη, η εξάρτηση κι η ανεξαρτησία, ο όλεθρος και η σωτηρία, το άπειρο και το πεπερασμένο, αγγίζουν κάτι από το θείο. Λυπάμαι και χαίρομαι, ακούω και σιωπώ, αισθάνομαι και κρύβομαι, αυταπατώμαι. Γιατί νομίζεις πως αντέχεις παραπάνω από το βάρος που η εποχή σου αντέχει; Ίσως… κι όμως, όλα φτηνά και ανούσια μπροστά στην υπέρτερη αλήθεια μιας φωνής. Τότε, βλέπεις, όλα εδώ, τίποτα μακριά, τίποτα επέκεινα, τίποτε άϋλο, βλέπεις, και ενθουσιάζεσαι, και αυταπατάσαι και αδειάζεις –

 Α!!!
 συγγνώμη, δεν μας πρέπουν τέτοιες κουβέντες, δεν αρμόζουν. Η ΤΕΧΝΗ ξεκινά εκεί που τελειώνει η καθημερινότης – φθηνοί εραστές ενός κίβδηλου ισοζυγίου – λέτε, κι εγώ πρέπει να το βουλώσω, γιατί αναμασώ τις αλήθειες σας – όμως τις ξερνώ – γιατί γκρεμίζω τα ιερά σας – μα τα προσκυνώ – γιατί ξεβρακώνω τα ινδάλματά σας – κι ας τ’ ακολουθώ.

Μη φοβάστε
είπε ο ταπεινός μάγος
της φυλής
που φυλακίστηκε στα κάτεργα
του περιώνυμου
δυτικού
δικού μας
δικού σας
δικού – δίκη
πολιτισμού…

Τότε ο φοβισμένος στρατιώτης
σηκώθηκε και ακούμπησε δύο φωτεινά
πτώματα
στο μνημείο
του Άγνωστου Στρατιώτη.
Γέλασε ο Πρόεδρος
θεματοφύλακας των αγώνων μιας γενιάς
γέλασε κι ο τυπάκος του μέσου
που ήρθε να «καλύψει»
live…

γιατί τόση βαβούρα;;;

περνά η άλλοτε πεπιστευμένη ερωμένη μας – η
ΠΑΤΡΙΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣ……………………………………………………
κτλ…
     

Φλεβάρης 2004